CityMersin
tren
CityMersin Yazarı Ebru Petek Budur

Kendine dönüş

Çook cok uzun zaman olmuştu, kendimi ihmal edeli, unutalı. Karar vermiştim artık daha fazla geç olmadan biryerlerden başlamam gerekiyordu. İlk önce arınarak başlamalıydım, arınmalıydım beni yoran, hırpalayan üstümde ki tüm fazlalıklardan, etrafımdaki negatif ve samimi olmayan tüm maskeli insanlardan. Arınmalıydım ki huzuru yakalayabilmeli ve kendime kavuşabilmeliydim. Yavaş yavaş acele etmeden…

Yıllarca ne çok uğraşmıştım birşeyleri değistirmeye, anlatmaya, düzeltmeye. Ne çok yormuştum, ne çok hırpalamıştım, ne çok ihmal etmiştim kendimi. Boğuldukça kalabalığın içinde, kaybettikçe kendimi, unuttukça değerimi, umursamazca biriktirmiştim de üstümde kiloları. Gün be gün, azar azar ama çoğalarak artmıştı onlar da. Artık tüm fazlalıklarla vedalaşma, onlardan da arınma zamanı gelmişti.

city-mersin-ebru-petek-budur-kendine-dönüş-1

Hayatımın ilk ve en önemli devrimini, 2 sene önce, öylesine bir Eylül gününde, birden bire ve çok şükür başıma da henüz birşey gelmeden gerçekleştirebilmiştim. 20 yıldır içmediğim, nerdeyse yediğim, sigarayı aniden bırakarak yapabilmiştim bunu. Hani son bir veda sigarası derler ya, onu bile içmeden. Varlığını bile unuttuğum irademle başarmıştım…” Vaay be” dedim “meğer benim de bir iradem varmış” İşte o zaman gördüm ve hatırladım içimdeki gücü. Öyle büyük, öyle güçlüydü ki, kendimi kaybettiğim yıllar boyu diplere ite ite unuttuğum gücüm, artık gün yüzüne çıkmış ve bana neler yapabileceğimi hatırlatmıştı. Üstelik tonlarca sıkıntıyı, üzüntüyü de yaşarken başarabilmiştik bunu. İçimdeki gücüm ile ben buluşmuştuk yeniden…E tabii bu sefer sigara yemek yerine başka şeyler yemek gerekti, yedikçe de yedim…yine olsa yine yerim :P mutluluğu öyle yakalayabildim, sigaranın eksikliğini öyle kapatabildim kendimce. Sonunda 12 kilo da ordan geldi, vermem gereken onlarca kilo zaten üstümde varken hem de. Ama helal olsun dedim yine de içimde ki gücü gördüm yaa herşeye bedeldi, artık yapamayacağım bir sey yoktu…

Ancak…

Bir gün, birde baktım ki azar azar, umursamazca aldığım o kilolar almış başını gidiyor, dile kolay 90 kg olmuşum :P Tartının üstünde o rakamı gördüğüm an içimdeki gücün de sesini yeniden duydum “yeter artık ebru yeter, kendine gel, tünelin sonundasın, ilerisi zifiri karanlık, marş marş geriye dööön” dedi bana. Ve ben iste o gün karar verdim kendimin elinden tutmaya, başkasına değil artık kendime yardım etmeye ve kendimle yeniden barışmaya. Diyetisyenle başladım ilk önce ama ne kadar sevdiğim, güvendiğim bir insan olsa da zaman geçiyor ve ben sonuç alamıyordum. Daha itekleyici, daha zorlayıcı ve daha sahip çıkacak bir güce, elimi sıkı sıkıya tutacak bir sisteme ihtiyacım vardı. Biliyordum kim olduğunu, ancak birkaç ay öncesinde henüz kendimle bu kadar barışık değilken kısa süren bir birlikteliğimiz olmuş ve benim disiplinsizliğim nedeniyle anlaşamayıp yollarımızı ayırmıştık. Aradım hiç gocunmadan ama ürkerek, rica ettim elimi tut, bana sahip çık dedim canım dostum sevgili Elif Ezgi Uzmansel’ime, güvendi bana ve öyle sıkı tuttu ki elimi, bir daha hiç bırakmadı.

Sonrasında da zorlu bir süreç başladı böylelikle. Yıllarca biriktirdiğim kilolarla, alışkanlıklarımla artık vedalaşma zamanıydı. Motivatörüm oldu Elif ve nerdeyse hiç nefes aldırmadı bana, gerçi ben de ona pek aldırdım denemez. Zorladıkça zorladım, kapris üstüne kapris yaptım, onu yemesem olur mu, bunu içemiyoruum, o evde yok onun yerine bu olsa olur mu, evde değilim şurdayım, seçenekler bunlar var diyerek fotolarını yolladım menülerin şımarıkça. Ne yiyim Elif, ne yiyim, yanında şu da olsa olur mu, canım acayip şunu çekti, azıcık yedim. Halbuki külliyen yalan, nerdeyse 1 porsiyon çoktan mideye inmiş sırf kendi vicdanımı rahatlatmak için güya iznini alıyordum haber vererek sanki tartı sabah gerçekleri göstermeyecek. O da altta kalır mı, zorladıkça zorladı beni. Hayır Ebru, Olmaz Ebru, Çünkü bu şunun için şart, içinde şu var ve sana bu gerekli, onun içinde de şu var olmaz çünkü şöyle yapar, sen bu kiloyu hak etmiyorsun, kendine değer ver, bu kilo senin hakkın değil diye diye hiç bıkmaksızın günün her saati uğraştı durdu benimle. Çünkü güvenmek istedi bu sefer ve tıpkı diğer danışanlarına da yaptığı gibi özveriyle, sevgiyle, bilgisiyle yol açmak istedi, kendimize yeniden kavuşabilmemiz için…Kalk hadi kalk yerinden dedi bugün spor yapmadın hala, 1 saat yürümelisin…Hele yapma dediklerini, hiç gözünün yaşına bakmaz bırakır, çeker gider biliyordum. Ben de Elif’imi bir kere daha kaybetmemek, onun daha önce düştüğüm gözüne bu sefer girebilmek ve artık başarmak için başladım görev icabı da olsa ne dediyse yapmaya ve yürümeye. Çocuklar kapıdan çıktı ben bacadan. Sabahın kör saatlerinde yürüdüm, yağmur yağdı yürüdüm, fırtına çıktı yürüdüm, sel oldu yürüdüm, yürüdüm de yürüdüm…

city-mersin-ebru-petek-budur-kendine-dönüş-2 city-mersin-ebru-petek-budur-kendine-dönüş-3

O,  1 saat dedi ben daha cok yürüdüm. Zevk alabilmek için ne yapmam gerekiyorsa yapmaya gayret ederek yürüdüm. En güzel halimle çıkmaya çalıştım sokağa, rujumu sürdüm, makyajımı yaptım kendimi daha iyi hissedeyim diye, kulaklığımı taktım müzikler yükledim, olmadı sesli kitaplar satın aldım dinledim yollar kısalsın dıye, selfieler çekip, yürüdüğüm mesafeleri paylaştım, nerdeyse canlı yayın yaptım sosyal medya ortamlarımda mesafeler azalsın diye, bitsin de kurtulayım diye.

Çünkü görev icabı yürüdüm, başka ne yapabilecegimi artık ya da henüz bilmiyordum. Bildigim ise; kapalı yerlerden zevk almadığım, istikrarsız olduğumdu. Bu yüzden de şehrin en iyi spor kulübüne üyeliğim olmasına rağmen geçen 3 yılda 3-5 kere gittiğim, diger üyesi olduğum Tenis Kulubüne ise o kadar sevmeme rağmen yıllarca sadece yemek yemek ya da çocukları götürmek için gittiğimdi kendimi kaybettiğim onca yılda. Onun için de yürü EBRU yürü, bari bunu yap dedim.

city-mersin-ebru-petek-budur-kendine-dönüş-4 city-mersin-ebru-petek-budur-kendine-dönüş-5

İşte,böyle böyle hergün itinayla görev icabı yürümeye devam ederken, bir gün eski çook eski bir tutkumla karşılaştım ve hadi dedim EBRU bugün yürümek yerine…..(?)

İşte burda tam da burda başka, bambaşka bir hikayem başlıyor anlatmak istediğim ancak başka bir güne kalacak olan… Şu da bir gerçek ki ben Elif’imin desteği ile başladığım bu yolda azimle 2 ayda 15 kg verdim. Dile kolay 15 kg, onca ağırlık, onca sıkıntı gitti üstümden, arındım arındım, hafifledim ve daha da hala bitmedi bedenime borcum. Hala var hala var…İnsan önce kendini sevmeli, önce kendinden başlamalı hayata tutunmaya. İçinde ki gücü bulmalı ve öyle başlamalı… Arınmalı üstündeki tüm yüklerden önce kendine dokunmalı sonra yeniden başlamalı hayata…

Hikayemin bundan sonra ki devamını paylaşacağım diger bir günde buluşmak dileğiyle

Sevgilerimle ebru

Hakkında Misafirlerimiz

Misafirlerimiz
Konusunda uzman , bizleri birbirinden farklı konularla bilgilendirip hayata dair düşüncelerini paylaşacak değerli misafirlerimizin yazılarını 10.02.2015 ten itibaren misafir Odasında çaylarınızı , kahvelerinizi kapıp siz de gelin.
escort ankara ankara escort ankara escort ankara escort tuzla escort kartal escort istanbul escort izmirescort ankara escort gaziantep escort escort izmir denizli web tasarım Estrogenolit Hapı Hacklink Shell indir Bahçe Duvar Kalıpları